Jak to jest być swoim największym wrogiem? Bardzo nieciekawie. W praktyce oznacza to, że sabotujesz każde swoje przedsięwzięcie. W efekcie nie kończysz tego, co zacząłeś, a w najlepszym wypadku, gdy już pokonasz złośliwego chochlika, który szepcze Ci do ucha złe rzeczy, nie jesteś zadowolony z efektu. Ja tak mam i bardzo mi to przeszkadza. Może dlatego nie dotyka mnie krytyka innych? Nikt nie jest przecież w stanie dowalić mi tak mocno, jak ja sobie. Pastwienie się nad sobą urasta wręcz do rangi osobliwego hobby. Na domiar złego mój wewnętrzny sabotażysta jest mistrzem wymówek. Bo przecież za każdym razem, nim coś mi się uda zrobić, mam do przeskoczenia tyle kłód, że na sam ich widok odechciewa mi się próbować. Pielęgnuje je wszystkie w swojej głowie, skrupulatnie układam barykadę, za którą wierzę, że jest sukces. Zastanawiam się, ilu jest takich jak ja? Ile wspaniałych projektów nigdy nie odczeka się realizacji? Czas dać sobie szansę.
